Gastblog: mijn twee meisjes zijn onderweg!

Michelle is in verwachting van twee meisjes. Tijdens de laatste dagen voor de inleiding krijgt haar andere kindje roodvonk en zij zelf een gevaarlijke bacterie. Dit zorgt voor stress en dan krijgt ze ook nog onverwachts bloedverlies en breken haar vliezen eerder dan verwacht.

Het is woensdag 24 juli en ik heb behoefte om de afgelopen dagen van mij af te schrijven. De afgelopen week was een pittig weekje. De spanning richting de inleiding stijgt en Lev werd ook nog eens even flink ziek. Kortom, niet de meest ideale week om je voor te bereiden op de bevalling.

Slecht nieuws van de huisarts

Na een paar stressvolle dagen, weet de huisarts ons afgelopen vrijdag te vertellen dat Lev roodvonk heeft. Hij is er echt hondsziek van, zo zielig. Mijn moederhart heeft het altijd zwaar als mijn kinderen ziek zijn en nu in deze emotionele fase voor de bevalling, is dit een slechte combinatie.

Nu blijkt het ook nog eens zo te zijn dat de (GAS) bacterie waar onder andere roodvonk door veroorzaakt wordt, een gevaarlijke bacterie is voor een kraamvrouw. Het kan namelijk de kraamvrouwenkoorts veroorzaken.


Foto: Wilfred van der Panne

Dit kunnen we er ook nog wel bij hebben…

Lev krijgt antibiotica en is daarmee na 48 uur vrij van besmetting. Of ik ondertussen wel dan niet besmet ben met de bacterie is niet te zeggen, dat zal wanneer ik kraamvrouw ben gaan blijken. Voor mij niet een heel geruststellende gedachte.

Inmiddels is het weekend en begint de antibiotica bij Lev zijn werk te doen en zien we hem langzaam opknappen. Het enige dat ik blijf hopen, is dat hij echt aan de betere hand is wanneer ik maandagavond naar het ziekenhuis moet voor de inleiding. Ik moet er niet aan denken dat ik thuis een ziek kind heb en dan zelf moet gaan bevallen. In mijn geval echt geen goede combinatie.

Bloedverlies

Ik neem voor de zekerheid zaterdagochtend contact op met het ziekenhuis om mijn zorg uit te spreken met betrekking tot de bacterie. Ik wil graag de risico’s bespreken voordat ik daadwerkelijk ga worden ingeleid. We spreken af dan we maandagochtend voor een consult naar het ziekenhuis gaan, zodat een en ander besproken kan worden.

Echter zitten we zaterdagmiddag onverwacht al in het ziekenhuis vanwege bloedverlies. Het thuis weggaan kost mij emotioneel veel. Lev is nog niet hersteld en ik heb geen idee wat mij in het ziekenhuis te wachten staat. Het is even teveel, ik laat mijn tranen de vrije loop.

In het ziekenhuis wordt een CTG en een echo gemaakt van de meisjes. Alles is goed. Wellicht zijn dit voortekenen voor de bevalling, maar we kunnen enkel afwachten.

Toch ben ik niet gerustgesteld

Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn zorg met betrekking tot de bacterie te bespreken. Er wordt gezegd geen directe aanleiding te zijn tot vrees voor de bacterie. Wanneer ik toch als kraamvrouw ziek wordt, zal direct worden ingegrepen met een gerichte antibiotica.

Echter ben ik niet voldoende gerustgesteld. Ik wil geen onnodig risico lopen, zeker niet als moeder van 4 kinderen straks. In samenspraak besluiten we te kiezen voor een korte, preventieve antibiotica kuur. Welke uiteraard geen risico vormt voor de meisjes.

Ondanks dat ik normaliter geen voorstander ben van medicatie, merk ik dat dit mijn zorg doet afnemen en ik mijn focus weer op de bevalling kan richten. Ik heb mijn gevoel gevolgd.

Weer een verrassing

We gaan weer naar huis. De spanning van afgelopen week is duidelijk afgenomen en ik kan de rust in mijzelf weer vinden. We weten dat wij de volgende dag opnieuw verwacht worden in het ziekenhuis voor de inleiding. We gaan ons deze avond met ons viertjes klaar maken voor wat gaat komen en stellen ons in op een goede nachtrust.

Die nacht om 03.00 uur word ik wakker. Ik voel dat ik vocht verlies, ik denk vruchtwater. Middenin de nacht, daar baal ik van. Dit is niet fijn voor Noi en Lev. Toch weet ik snel te schakelen, het is wat het is.

Ik bel mijn moeder. Zij komt onze kant op en zal bij de kinderen blijven.

Rustig aan maken wij Noi en Lev wakker en vertellen dat wij naar het ziekenhuis gaan, omdat hun zusjes vandaag of morgen geboren gaan worden. Ze zijn beide verheugd en weten dat het goed is zo. De spanning is eraf en we zijn er allemaal klaar voor.

Met een gerust hart rijden Wilfred en ik die nacht om 04.00 uur naar het GHZ Ziekenhuis in Gouda.

Daar aangekomen wordt opnieuw een CTG en een echo gemaakt. Wederom gaat het goed met de meisjes. Na een check blijkt het vochtverlies inderdaad vruchtwater te zijn.

Het blijkt om vruchtwater te gaan van het bovenste meisje. Dit sijpelt met kleine beetjes weg, maar nog niet met noemenswaardige hoeveelheden.

Wachten en nog eens wachten

Ik heb inmiddels steeds geregelder harde buiken, maar de echte weeën blijven uit. Toch moeten we blijven en dat is fijn. Ik zie het niet zitten om nu weer naar huis te moeten.

We slapen die nacht niet meer. Wanneer de ochtend aanbreekt heeft de bevalling niet verder doorgezet. Het is inmiddels maandag en vanavond staat het plaatsen van de ballon gepland. We vermaken ons die dag, voor zover als mogelijk, in het ziekenhuis. We lezen wat, slapen wat en wachten vooral af tot de avond aanbreekt.

De harde buiken worden gedurende de middag regelmatiger en scherper, zal het nu dan echt gaan doorzetten….

3 cm!

Het is inmiddels maandagavond 22 juli, 20.00 uur. Het moment van het plaatsen van de ballon is daar. Ik vind het spannend, ik heb geen idee wat ik kan verwachten. Voordat het zover is, word ik eerst getoucheerd om te kijken of er wellicht al ontsluiting is ontstaan. Ik verwacht niets, ik heb immers naast de harde buiken nog geen echte weeën.

Drie centimeter! Serieus? Ja, ik heb inmiddels al 3 cm ontsluiting. Dat had ik niet verwacht, niemand eigenlijk. Dus mijn lichaam is aan het werk, uit zichzelf. Dat voelt goed! Ik kan enkel hopen dat het nu verder gaat doorzetten. Het plaatsen van de ballon is in ieder geval niet meer nodig en daar ben ik blij om.

Om 22.00 uur wordt ons geadviseerd te gaan slapen. Ik merk dat de harde buiken steeds frequenter en scherper worden. We gaan het zien.

Om 22.30 uur, wanneer we net een beetje in slaap zijn gevallen, schiet ik omhoog in mijn bed. Een plens water is de oorzaak. De vliezen van de onderste baby blijken ook te zijn gebroken.

De bevalling is begonnen, uit zichzelf!

We worden opnieuw aan de CTG gelegd. Alles ziet er goed uit. De weeën komen nu langzaam op gang. Het is begonnen. Uit zichzelf!!!

Ik voel de adrenaline stromen. Kom maar op!

De uren die volgen voelen als heel traag en als een sneltrein tegelijk. De weeën zetten snel en scherp door. Het is inmiddels dinsdag, 01.00 uur en ik zit op 6 cm. Het is pittig, maar te doen.

Met Wilfred in mijn buurt, onze favoriete verloskundige (precies zij had dienst. Toeval bestaat niet) en een schat van een verpleegkundige, voel ik mij op mijn gemak.

Rond 02.00 uur zijn de weeën volop aanwezig en ik moet alles op alles zetten om ze weg te werken. Het lukt me, ik heb een goed ritme te pakken. Ik ervaar het eerder zijn bevallen echt als een voordeel. Je weet dat de weeën niet oneindig zijn en dat het “slechts” enkele minuten duurt. Mentaal houdt dat mij echt bij de les. Fysiek ga ik stuk, maar dat is nu eenmaal wat het is.

Ik zit er aardig doorheen

Bij de volgende check is mijn ontsluiting 8 cm. Ik hoop ernstig dat die 10 cm snel nadert. Ik zit inmiddels aardig doorheen. Om de scherpte eraf te halen, vraag ik om pijnstilling in de vorm van een neusspray. Ik heb echter het idee dat het in dit stadium geen zoden meer aan de dijk zet. De weeën rammen er dwars doorheen.

Inmiddels is de gynaecoloog ook uit zijn bed gebeld. Hij staat het tafereel op een afstandje te aanschouwen. Ik denk bij mijzelf, “vent ga even een blokkie om”… Als je niets kunt doen voor me, heb ik liever geen pottenkijkers.

De verloskundige merkt dit blijkbaar bij mij op en loopt samen met de gynaecoloog de kamer uit.

Op het moment dat zij de kamer verlaten, besluit ik na urenlang staan toch maar even op het bed te gaan liggen. Zodra ik ga liggen voel ik persdrang. Ik blijk op 10 cm ontsluiting te zitten.

Nu gaat het gebeuren

De verloskundige en gynaecoloog zijn uiteraard weer opgetrommeld, ze moeten nu echt aan de slag.

Inmiddels staat de klok op 02.40 uur. Mijn hemel, nu schakelen van weeën wegpuffen naar adem in en persen. Hoe dan? Ik ga stuk hier. Dit trek ik niet heel lang. Het lukt mij uiteindelijk om ook dit ritme te vinden. En daar is ze, ons eerste meisje. Om 02.49 uur is Lou geboren.

Lou wordt op mijn buik gelegd. Ik kan haar niet goed zien, de navelstreng blijkt niet verder te reiken.

Ik heb ook moeite om mijn aandacht bij haar te houden. De weeën zetten scherp door, stil liggen gaat niet. Er schiet van alles door mijn hoofd. Wat nu als de weeën stil vallen? Wat nu als het een spoedkeizersnede gaat worden? Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar het is slechts een kwestie van een minuut.

Ons twee meisjes

De gynaecoloog zet de echo op mijn buik om te kijken hoe baby 2 ervoor ligt. Ik roep dat ik haar al het geboortekanaal in voel zakken en het niet tegen kan houden. Er wordt op de echo gezien dat ze in stuit ligt en op dat zelfde moment heeft de verloskundige ons meisje al in haar handen.

Mév wordt om 02.52 uur geboren. Daar zijn ze dan, onze meisjes Lou en Mév.

Wat heftig, mooi, bijzonder, pijnlijk, emotioneel en intens was dit. Wat ben ik blij dat ik uiteindelijk de controle had en mijn lichaam de bevalling zelf heeft kunnen volbrengen. Ik ben trots. Op onze meisjes, op Wilfred en bovenal ben ik trots op mijzelf.

De placenta komt vrijwel direct erachter aan. Papa mag beide navelstrengen doorknippen. Eindelijk kunnen de meisjes echt op mijn borst liggen en kan ik ze bewonderen. Wat een liefde.

Mijn baarmoeder wordt nog even met de harde hand leeg gedrukt, zodat het vloeien afneemt en mijn baarmoeder weer kan samentrekken. Mijn hemel, nu ben ik er echt klaar mee!! Klaar met alles geven wat ik in mij heb, klaar met de pijn en klaar met bevallen.

Wat was dit weer een intense en bijzondere ervaring. Wat ben ik dankbaar voor onze gezonde meisjes.

Ik kan mij niet meer dan dit wensen.

Maar ik weet wel één ding heel zeker…..dit doe ik echt NOOIT meer!!!

Wauw Michelle, wat een bijzonder en mooi verhaal. Bedankt daarvoor. Je mag zeker trots op jezelf zijn.




Close