Gastblog: Schoongenoeg van schoonouders

Daar zitten we weer. Voor de zoveelste keer in een paar weken tijd zitten vriendlief en ik met betraande ogen op de bank. Zojuist weer een telefoontje gekregen van zijn ouders; “we zitten er toch echt nog mee en willen met jullie praten”. Iets waar ik dus geen zin meer in heb…

 

12 Jaar geleden

kregen vriendlief en ik (28) een relatie, of verkering zoals je dat noemt als je net 16 bent. We woonde in het zelfde dorp, onze ouders kende elkaar al en alles was koek en ei. Zijn ouders vonden mij een beetje ‘tuttig’ en ik vond zijn ouders ‘boers’, maar dat maakte helemaal niet uit. Na een poosje ging vriendlief studeren aan de andere kant van het land, waardoor hij mij en zijn ouders wat minder vaak zag. Ik ging bij mijn schoonouders op de koffie, gewoon voor de gezelligheid. Na een aantal jaar ging ook ik uit huis om te studeren, waardoor ik mijn schoonouders wat minder ging zien en zag mijn schoonouders wat minder.

Tijdens onze studie

kwamen we minder vaak in het dorp van onze ouders. Maar als we ‘thuis’ waren, was het natuurlijk wel de bedoeling dat we de hele familie even zagen. De familie van mijn vriend is erg klein. En daardoor erg close. Hij heeft één zusje en geen neefjes/nichtjes. Dus als we bij mijn schoonouders kwamen, was meteen de hele familie uitgenodigd. Niet iets waar ik eke keer zin in had, maar ahg, zo ging het daar nou eenmaal.

Mijn schoonouders hebben altijd erg veel met de ouders van mijn schoonmoeder gedaan. Op heel veel foto’s van vroeger, staan opa of oma en als ze er niet op staan, komt dat omdat ze de foto zelf gemaakt hebben.

Zijn opa en oma waren vroeg arbeidsongeschikt en werkeloos, waardoor ze jaren de vaste oppas zijn geweest. En zo zien ze zichzelf nog steeds. En ik was bang, dat mijn schoonouders het idee hadden, dat zij ook zo’n rol konden spelen in het leven van onze dochter.

Tijdens de zwangerschap

bleek al snel dat, met name mijn schoonmoeder, heel opdringerig werd. Ik had daar niet heel veel behoefte aan en kon dit gelukkig wel delen met mijn vriend. Hij begreep me goed en steunde me. Daarom heeft hij zijn ouders ook verteld dat ze en beetje afstand moeten nemen en gevraagd ze naar onze wensen te luisteren.

Sinds Julia er is

hebben onze beide ouders al een paar keer opgepast. Ik denk dat elke moeder het spannend vindt om haar kind voor het eerst bij een ander achter te laten. Bij mijn eigen moeder voelde ik me fijn, liet ik Julia met een gerust gevoel achter. Iets wat ik bij zijn ouders helaas minder had.

Maar ik doe het voor zowel mijn vriend, mijn dochter als voor het behoud van een goede relatie.

Elke keer als zijn ouders hebben opgepast is er wel iets, iets wat normal niet gebeurt. Ik zou een lijstje kunnen opnoemen van eigenaardigheden, maar het komt er op neer, dat mijn vertrouwen beetje bij beetje minder werd.

Als wij aangaven wat het dagritme van Julia zo’n beetje is, lapten zij dit aan hun laars en trekken volledig hun eigen plan. Met als gevol dat ik de dagen erna een onrustig en moe kind thuis heb.

Uiteindelijk was ik bang dat ik in mijn eigen negatieve spiral terecht was gekomen en heb daarom gevraagd, of zijn ouders het leuk zouden vinden als Julia een nachtje bij ze kwam logeren. Zij waren door het dolle heen en ik hoopte zo dat het goed zou gaan. “Zie je nou wel schat, het gaat echt wel goed als mijn ouders voor Julia zorgen”. Dat was de tekst waar ik zó op gehoopt had.

Helaas

was niets minder waar. Toen we Julia naar zijn ouders brachten, bleek dat de pup (maatje pony) van zijn zusje ook een nachtje kwam logeren, zodat zijn zusje een avondje kon gaan stappen. Ik was hier zeker niet blij mee. Julia kroop net, ging overal achter aan. En die hond vond dat natuurlijk ook een leuk spelletje. Het engst vond ik, dat ik niet zeker wist hoe goed de hond zou luisteren naar mijn schoonouders.

Maar wat me het meest dwars zat, was dat ze dit niet even met ons hadden overlegd. ‘Oke, tot 10 tellen en de deur achter je dicht trekken’, dat dacht ik.

De volgende dag belde we zijn ouders, om te zeggen dat we naar ze toe kwamen om Julia op te halen. Mijn schoonvader gaf aan dat ze een stuk waren gaan wandelen in het bos. ‘HET BOS?!’ Daar moet je met de auto heen en de maxicosi stond in onze auto…

Met de stoom uit onze oren redden we naar het bos. Wij hadden het er al over gehad, dat we zijn ouders gingen aanspreken op de keuzes die zij hadden gemaakt, waar wij niet blij mee waren. Helaas kwam zijn zusje de hond halen en vonden we dat niet het juiste moment om het te bespreken.

We hebben in de 2 uur dat we naar huis redden stil geweest. Ik baalde, hij baalde. We waren beide echt misselijk er van.

Thuis heeft hij zijn ouders gebeld en verteld wat hem/ons dwars zat. Zijn moeder reageerde daar verdrietig op. Maar in plaats van haar/hen fouten in te zien, begon ze zich te verdedigen. Het gesprek kwam op z’n eind en ik wilde even rust. Even niet meer na hoeven denken aan zijn ouders.

Tot mijn schoonmoeder de volgende ochtend mijn voicemail insprak, dat ze me moest spreken, omdat het hele voorval haar toch wel erg dwars zat. ‘S avonds heb ik mijn schoonmoeder gebeld, met vriendlief naast me op de bank, zodat hij alles kon horen. Ik dacht dat ze wilde bellen om sorry te zeggen. Maar nee, inplaats daarvan, kreeg ik een heel pak verwijten over me heen, wat ik wel niet allemaal verkeerd had gedaan, de afgelopen jaren. Ik was er zo ongelofelijk klaar mee. Hoe moeilijk kan het zijn om je fouten te erkennen, je excuses aan te bieden en het even te laten voor wat het is? Iets waarvan ik nu weet dat mijn schoonmoeder niet kan. Iets waarvan ik weet dat ik (of wie dan ook) niet zal veranderen. Iets wat mijn schoonmoeder nou eenmaal heeft…

Inmiddels

hebben we zijn ouders weer een paar keer gezien. Ze doen of hun neus bloedt. Ik probeer er boven te staan, het niet groter te maken dan het is. Maar wat me pijn doet, is dat het zijn ouders zijn. Dat hij zich fijner voelt bij mijn ouders thuis. Dat de sfeer in het huis waar hij is opgegroeid niet prettig is. Dat de moeder van zijn kind zich opgelaten voelt in zijn ouderlijk huis. Dat hij weet dat het ook niet snel beter zal worden…

Lieve Pauline (@jut.en.julia) bedankt voor jouw eerlijke verhaal. Helaas is dit voor mij heel herkenbaar. Is dit voor jullie ook herkenbaar? We zouden het leuk vinden als je hieronder een reactie achter laat. 




3 Comments

Ilse januari 14, 2019 at 9:06 pm

Wat heftig zeg, als je ouderschap zo ondermijnd wordt, notabene door je (schoon) familie. Jullie kind, jullie regels. Hopelijk wordt dit beter en realiseren zij zich dat ze de band met kind en kleinkind hiermee op het spel zetten. Veel sterkte ermee.

Reply
Jeroen augustus 5, 2019 at 6:39 pm

Als ik het zo lees vind ik echt dat je niet zo moet zeuren.

De

Reply
Jeroen augustus 5, 2019 at 6:55 pm

Als ik het zo lees vind ik echt dat je niet zo moet zeuren.
En ik vind dat je vriend je wel even mag laten dimmen. Het blijven zijn ouders en de opa en oma van je kind of je dat nou wil of niet. Het enige echte waar ik begrip voor heb dat je boos bent betreft het vervoeren zonder de maxi cosi. Maar goed dat zeg je dan gewoon tegen je schoonouders en dan hoort het wel weer klaar te zijn. Alle overige zaken zijn volkomen irrelevant. Wat wel relevant is, is dat je schoonouders kennelijk super blij en gelukkig waren dat hun kleinkind bij hun mocht logeren. Dit bagatelliseer je vervolgens terwijl dit wel een heel duidelijk teken is dat ze stapelgek op hun kleindochter zijn.

Je kan wel willen dat ze precies alles volgens schema en structuur doen zoals jij dat prettig vind maar dat is een onrealistische gedachte. Er bestaat geen handboek voor de opvoeding maar als die er wel zou zijn dan heeft deze maar 1 regel.

Heb lief en laat dit zoveel mogelijk blijken.

En laten je schoonouders dit wel blijken? Vertrouw je ze hierin?

Reply
Geef een reactie

Your e-mail will not be published. All required Fields are marked

Close