Mijn keuze voor een keizersnede

Mijn keuze keizersnede

Vorige zwangerschap kreeg ik een geplande keizersnede. Het bevallingsverhaal lees je hier. Nu zit ik in de laatste dagen van mijn tweede zwangerschap en de keizersnede staat wederom gepland. Heel regelmatig krijg ik de vraag op Instagram waarom ik een geplande keizersnede kreeg/krijg. Dat ga ik uitleggen in deze blog.

De vorige zwangerschap lag Evy in stuit. Met haar hoofdje omhoog. Je krijgt dan de keuze om te kiezen voor eerst een draaipoging. Lukt dat niet dan kan je kiezen voor een keizersnede of een stuitbevalling.

Een draaipoging wilde ik op voorhand al niet. Kindjes liggen niet voor niks op een bepaalde manier in de baarmoeder en bovendien levert dat, in mijn ogen, onnodig veel stress op voor een baby. Een stuitbevalling vond ik te veel risico’s met zich mee brengen, bovendien ken ik het (stuit)bevallingsverhaal van mijn moeder en daar word je ook niet vrolijk van. Daarom werd het de eerste keer een geplande keizersnede met 38 weken en 4 dagen.

De zwangerschap na een keizersnede heeft de vrouw zelf de keuze of ze een geplande keizersnede of een vaginale bevalling wilt. Dit omdat er risico’s zitten aan vaginaal bevallen na een keizersnede. Persoonlijk vind ik de risico’s heel klein en speelde dat niet echt mee in mijn keuze. Wat wel meespeelde is het volgende.

Zoals je kunt lezen in mijn bevallingsverhaal heb ik de eerste keizersnede als heel positief ervaren. Een fijne, rustige ervaring. Het herstel ging heel vlot. Op deze manier zou ik het zo nog 10 keer over doen zeg ik altijd. Een keizersnede wordt helaas nog steeds vaak gezien als kiezen voor de makkelijke weg en dat is het allesbehalve. Want vaak is het herstel na een keizersnede wél veel langer dan na een vaginale bevalling. Natuurlijk zitten er ook veel meer risico’s aan voor de moeder. Er komt zo enorm veel kijken bij zo’n grote buikoperatie. Maar in mijn geval is het wel kiezen voor de gemakkelijke weg. Ik verkies een keizersnede namelijk boven uren weeën opvangen en persen. Het is in mijn ogen nog steeds een bijzonder verschijnsel dat we overal pijnstilling voor hebben en gebruiken, maar dat we bevallen op eigen kracht en zoveel mogelijk zonder pijnstilling zouden ‘moeten’ doen.

Dan hebben we het nog niet eens over doorlopen tot de 42 weken zwangerschap en afwachten tot het begint, inleiden, weeënopwekkers, inknippen, uitscheuren, noem maar op. Dit zijn zaken die je van te voren niet weet en ik als controlefreak kan moeilijk omgaan met het feit dat een bevalling niet te plannen valt. Ik kies graag voor iets wat ik al ken, namelijk de mooie bevalling van Evy.

Een andere grote reden is mijn chronische ziekte HMS. Mijn gewrichten zijn zwak en zijn altijd pijnlijk. Wat dat precies inhoudt lees je in deze blog. Dit is ook de reden dat ik de hele zwangerschap medisch was. Deze zwangerschap is lichamelijk enorm zwaar (zwaarder dan de vorige) en ik zal de bevalling vermoeid ingaan met enorm pijnlijke bekken, rug, etc. 100 meter lopen gaat niet meer de laatste weken en Evy optillen gaat ook moeizaam. Hoe kan ik een zware bevalling doorstaan? Het vertrouwen in mijn lichaam is weg. Als ik zou kiezen voor een vaginale bevalling, is mijn angst dat het om deze reden alsnog een spoedkeizersnede wordt. Dan kies ik daar liever meteen al voor.




Geef een antwoord

Your e-mail will not be published. All required Fields are marked

Close