Gastblog: Tijdens mijn kraamweek gebeurde er iets wat we nooit meer zullen vergeten

In april dit jaar is Lotte voor het eerst moeder geworden van haar mooie meisje Nora. Helaas ging het allemaal niet zoals gepland. De bevalling was heftig maar wat er na een week gebeurde dat is iets wat Lotte en haar familie nooit meer zullen vergeten.

Ingeleid

Ik ben op vrijdag ingeleid omdat ik verhoogde bloeddruk had en op zaterdag middag was mijn meisje er dan eindelijk. De bevalling met weeën heeft niet lang geduurd en ik kon amper op adem komen van alle rugweeën. Helaas moest Nora met een vacuümpomp gehaald worden omdat haar hartslag niet meer stabiel was. Gelukkig ging het daarna allemaal heel erg goed, ik ben gelijk gestart met borstvoeding en de volgende dag mocht ik al lekker naar huis.

De kraamweek

Mijn herstel ging goed en de borstvoeding ook, ook al had ik elke keer wel een hele rode borst maar pijn had ik er niet aan en ik had genoeg productie dus maakte de kraamhulp en lactatiekundige zich er niet al te druk om.

Vrijdag, de één na laatste dag van de kraamweek, begonnen wij de dag iets later omdat de verloskundige zou komen voor de laatste controle, alles zag er goed uit! Daarna zijn we weer naar beneden gegaan en de kraamhulp liet de verloskundige even uit. In die tussentijd voelde ik mij ineens niet lekker worden en heeft de kraamhulp mij weer naar bed gestuurd. In 10 minuten tijd had ik ineens een koorts van 41 graden.

Gelijk werd de huisarts gebeld en het zou een borstontsteking zijn. Direct kon ik beginnen met antibiotica en alles zou snel weer beter worden. Dat was helaas niet zo. Aan het einde van de middag had ik nog steeds hoge koorts en begon ik te ijlen en had ik ook nog eens overal grote rode plekken gekregen. Mijn man heeft toen de huisartsen post gebeld en er stond al snel een arts op de stoep, na het controleren van de bloeddruk ging alles er snel. Mijn onderdruk was 39 en ik moest met spoed naar het ziekenhuis. Die rit in de ambulance vond ik eng, ik wist niet wat mij te wachten stond maar wist alleen dat het ernstig was en ze veel haast hadden om in het ziekenhuis te komen.

De eerste nacht heb ik daar op de kraamafdeling doorgebracht maar mijn waardes bleven onstabiel en de koorts bleef hoog waardoor ik naar de ic gebracht werd de volgende dag. Ik had een bloedvergiftiging.

Afscheid?

Op de ic leek het in de eerste instantie de goede kant op te gaan en zou ik na een dag al weer naar de kraamafdeling kunnen maar dit liep toch even anders. Na 2 dagen op de ic ging ik ineens heel hard achteruit. Mijn koorts was weer gestegen naar 42 en mijn zuurstof en onderdruk was ernstig laag. Mijn lichaam en longen zaten vol met vocht en mijn hart was vergroot. Het ging zo slecht dat ze tegen ons zeiden dat het verstandig was om de familie te bellen en met gepaste spoed te komen want ze wisten niet hoe het zou aflopen. Dit was echt een verschrikkelijk moment, ik heb mijn man en dochter heel lang vastgehouden en ik heb gezegd dat ze nog een paar mooie foto’s moesten maken… want ja stel je voor dat… ik kan er nu niet eens meer aan denken.

Gelukkig is iedereen bij mij geweest en na een hele lange dag werden de waardes heel langzaam iets beter en konden wij met iets meer geruststelling de nacht in. Toch wisten de artsen niet goed wat ze er mee aan moesten want een bloedvergiftiging had veel sneller moeten reageren op de antibiotica. Allerlei theorieën zijn voorbij gekomen maar duidelijkheid kwam er niet.

 

 

Naar huis

Na nog een paar dagen kon ik eindelijk weer naar de kraamafdeling en ging alles weer langzaam de goede kant op. Ik mocht na ruim twee weken ziekenhuis eindelijk naar huis en zou ik daarna nog veel op controle moeten komen om in de gaten te houden of het zo goed blijft gaan. Toen ik thuis was ben ik enorm gaan genieten van ons gezinnetje. Ik dacht zo weer verder te kunnen en na mijn 10 weken verlof wel weer direct 30 uur te kunnen werken. Dat ging helaas niet zo gemakkelijk.

Ineens kwam de realiteit bij mij binnen wat er was gebeurt en ik kreeg weer veel last van lichamelijke klachten. Mijn waardes van de lever bleken weer verhoogd en alles wees erop dat ik last heb van posttraumatische stressstoornis. Ik heb daarom al snel de keuze gemaakt om naar een psycholoog te gaan en ben een EMDR behandeling begonnen. Dit slaat heel goed aan gelukkig.

Mijn lever… daar kunnen ze mij nog geen duidelijkheid over geven. De waardes blijven te hoog en om duidelijkheid te krijgen zou er een punctie moeten komen. Maar de arts vind dit voor mij nu nog te risicovol dus wachten wij af wat het allemaal doet.

Al met al heb ik een pittige start achter de rug en moet er nog flink gewerkt worden aan mijn herstel maar MAN wat heb ik er veel liefde voor terug gekregen!!

 

Jeetje Lotte, wat een verhaal. Ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen. Maar wat een goede afloop en heel veel sterkte met jouw herstel. Wil je meer zien van Lotte? Ze zou het super leuk vinden als je haar volgt op instagram (@lottemulder88).




Geef een reactie

Your e-mail will not be published. All required Fields are marked

Close