Gastblog: Suuz leert leven met hersenletsel

Suuz (31) maakte van iedere dag een feestje, ze reisde de wereld over en had haar droombaan: fulltime dolfijnentrainster. Totdat het enorm mis ging, ze viel met haar gezicht op de betonnen rand van de showbassin en kreeg de diagnose niet aangeboren hersenletsel. Ze stortte helemaal in en haar vriend ging er vandoor met een ander. Maar Suuz heeft laten zien dat ze enorm sterk en positief is en is keihard gaan vechten. Ze heeft de liefde van haar leven ontmoet en ze hebben samen een prachtige dochter gekregen. Hieronder vertelt ze wat er precies is gebeurt, hoe ze haar zwangerschap en bevalling heeft ervaren en hoe het nu met haar gaat.
Mijn naam is Suzanne (maar iedereen noemt mij Suuz) en ook wel bekend van @suuz2505. Ik ben 31 jaar, getrouwd met de liefde van mijn leven en we hebben het grootste geschenk ooit gekregen namelijk een dochter Liz! Mijn hobby’s zijn fotograferen, wandelen en yoga. Een aantal jaar geleden ben ik arbeidsongeschikt verklaard nadat ik een ongeluk heb gehad op mijn werk.

Mijn leven voor het ongeluk

Een spring in het veld was ik, niets was te veel en ik genoot 100% van het leven! Maakte van elke dag een feestje en had mijn droombaan (ik werkte fulltime als dolfijnentrainster op het Dolfinarium in Harderwijk) gevonden nadat ik fantastische reizen had gemaakt over de hele wereld en een aantal jaar op Bonaire had gewoond om te werken bij een Duikschool als Divemaster! Ik heb Toeristisch Management gestuurd aan Hogeschool Tio in Utrecht.
Foto´s: Ingo Caly

Helemaal mis

Tijdens een training in januari 2011 ging het mis. Ik ben na een duik met mijn hoofd (gezicht) op de betonnen rand van het showbassin geklapt. Mijn oogkas, neus en kaak waren gebroken en ik had knallende hoofdpijn. Ik werd door het ziekenhuis naar huis gestuurd en lag wekenlang in een donkere slaapkamer. Ik kon geen licht of geluid verdragen. Na drie maanden voelde ik me wat beter en stond ik erop weer fulltime te gaan werken.
Na verloop van tijd heelde mijn gezicht, werd de hoofdpijn minder en kon ik weer licht verdragen. De artsen zagen geen aanleiding tot verder onderzoek, het was met een sisser afgelopen. Ook de arbo-arts stond van mijn verhaal te kijken, hij vond me maar een sterke meid. En ja, zo deed ik me voor. Ik was als de dood dat ik mijn droombaan als dolfijnentrainster in het Dolfinarium moest opgeven. Omdat ik de dieren zo miste, stond ik bovendien in no time weer fulltime in het showbassin. Dat is misschien wel mijn grootste fout geweest.
Als ik eerlijk ben, merkte ik al gauw dat er iets niet klopte. Ik vergat vaak dingen, kon me slecht concentreren, was snel vermoeid, sliep slecht en ontwikkelde autistische trekjes. Als iets plotseling veranderde of als iemand tegenstrijdig gedrag vertoonde – het een zei, het ander deed – kon ik dat niet bolwerken. Ik verborg mijn klachten, vooral om te overleven in het showwereldje – in the end gaat het er om presteren. Als hoofdrolspeelster draaide ik zes shows per dag en concurrentie ligt altijd op de loer. Als ik nu terugdenk aan hoe ik toen heb functioneren, zie ik een groot vraagteken. Ik heb werkelijk geen idee.
Na een half jaar stortte ik volledig in. Ik herkende mezelf gewoon niet meer. Ik vergat alles, had concentratieproblemen, verloor kracht, had geen energie meer en viel kilo’s af. In de tweeëneenhalf jaar na het ongeluk heb ik drie keer geprobeerd om te integreren, maar zonder succes. Wat mankeerde ik toch? Overspannen, een burn-out, mijn spiraal: de huisarts had alles al genoemd. In de zomer van 2013 belandde ik op aandringen van het Dolfinarium eindelijk bij een neuroloog. Na een hersenscan was het zo duidelijk als wat: ik had niet aangeboren hersenletsel.
Door de klap bleek mijn hypofyse beschadigd. Dat is het hormoon wat direct achter je voorhoofd zit en alles in je lichaam aanstuurt. Mijn hoofd is daardoor te vergelijken met een digitale camera die niet meer kan focussen, maar dat wel de hele tijd probeert. Gekmakend. Ik werd volledig afgekeurd en zou nooit meer met dolfijnen kunnen werken. En er zat niks anders op dan keihard revalideren. Kort na de diagnose liep mijn relatie stuk. Hij was verliefd op het meisje van voor het ongeluk, zei hij. Later ontdekte ik dat hij ervandoor is gegaan met een andere dolfijnentrainster uit mijn team. Het heeft me pijn gedaan, maar ik ben nu alleen maar blij dat het zo gelopen is.

Mijn hersenletsel

Mijn leven met hersenletsel is moeilijk uit te leggen, je ziet er aan de buitenkant niets van. Vergelijk mijn brein met een digitale camera die niet meer scherp kan stellen maar dat wel de hele tijd probeert. Het is altijd chaos in mijn hoofd. Mensen die heel druk zijn in hun hoofd zien wel wat er allemaal voorbij komt en kunnen het dan op een rijtje zetten, bijvoorbeeld door het op te schrijven. Bij mij lukt dat niet. Het gaat de hele tijd maar tekeer, maar ik zie niet met wat. Mijn gedachten zijn ongrijpbaar. In slaap komen is daarom ook moeilijk, al ben ik doodop. Wekenlang slapeloze nachten hoort erbij. Ik leef van lijstjes, briefjes en schema’s. Een boek lezen of film kijken kan ik niet meer, zolang kan ik me niet focussen en ik raak de verhaallijn kwijt. Een artikel in een tijdschrift lees ik soms wel vijf keer opnieuw. Maar ik doe het wel, ik wil mijn hersenen blijven trainen. Omdat ik volledig afgekeurd thuis zit, is structuur in de dag aanbrengen belangrijk. Ik ga vier keer per week naar yoga, wandel graag met mijn koptelefoon op om geluiden te reduceren en doe het huishouden. Bij mij duurt dat vier keer zo lang omdat ik geen structuur zie en dus heel inefficiënt te werk ga. Ook mét boodschappenlijstje moet ik soms wel drie keer terug naar de supermarkt.
Mijn sociale leven op de rit krijgen is en blijft een uitdaging. Ik weet nooit hoe ik wakker word. Soms heb ik het gevoel alsof ik 5 marathons heb gelopen en ben overreden door 86 vrachtwagens. Afspraken plan ik dus altijd in optie en ik moet vaak last-minute leuke dingen cancelen. Eén op één gesprekken gaan goed, maar zodra we met een groep zijn sluit ik me af. Te veel om te verwerken. Dat vind ik wel één van de lastigste dingen, net als dat ik waarschijnlijk nooit meer kan werken. Ik kom uit een ondernemersnest, niets doen past niet bij me. Maar aan de andere kant: dit is wat het nu is en binnen dat kader haal ik het beste uit m’n dag.”

Keihard vechten

Jaren heb ik gevochten om te herstellen. Verschillende behandelingen sloegen niet aan en ondertussen verging ik van de zenuwpijn. Door de klap hadden mijn rug en nek een opdonder gekregen en dat was niet goed en op tijd behandeld. Alsof iemand met glasscherven in m’n rug zat te wroeten. Hoe moest ik in hemelsnaam verder leven met deze pijn? Ik ben heel diep gegaan. Ik slikte kruiwagens vol medicijnen -pijnstillers en rustgevers- en was altijd stoned van de medicatie. Ik ging van arts naar arts, van psycholoog naar psycholoog en viel vijfentwintig kilo af. Er was niets meer van mij over. Ik zat alleen thuis en sloot me af.  Alsof ik uit de maatschappij was gesleurd en in een soort vacuüm bol leefde. Hoe ik die dagen ben doorgekomen weet ik nog steeds niet. Naar de waterkoker lopen was vaak al te zwaar. Op momenten dat ik me goed voelde ging ik soms een uurtje de deur uit, dat waren de enige momenten dat anderen mij zagen. Ik voelde me eenzaam, want niemand begreep mij écht. Logisch ook, ze zagen me alleen op redelijk goede momenten. En hersenletsel is ook zoiets ongrijpbaars. Ik snapte het zelf nog niet eens, hoe kon ik het dan aan anderen uitleggen?

Trauma verwerken

Elk jaar zeiden ze met oud en nieuw tegen me: dit wordt jouw jaar. Maar elk jaar geloofde ik daar minder in. Totdat mijn gedachten zo duister werden, dat ik zelfs overwoog om mijn stuur maar eens om te draaien. Ik eindigde bij de crisisdienst en pas toen werd ik gekoppeld aan de goede artsen. Waar ik de juiste therapieën en behandelingen kreeg zo ook Psychosynthese therapie en EMDR. Die combinatie zorgde voor een enorme opwaartse spiraal! Psychosynthese, een meer spirituele vorm van therapie om weer in contact te komen met jezelf. Niet alleen spraken we over waar ik tegen aanliep na het ongeluk, mijn hele levensgeschiedenis kwam aanbod waardoor ik mezelf beter en beter leerde kennen. Nu we een heel duidelijk beeld hadden van wat er in mij omging en waar ik tegen aanliep in het dagelijkse leven, kon ze mij ook de juiste handvatten geven om verder te leven met hersenletsel. Dit in combinatie met EMDR om het trauma te verwerken. In mijn oren hoorde ik namelijk nog steeds het geluid van mijn gezicht dat tegen de betonnen rand klapte. Een goede vriendin geeft Masterclasses in Happiness en zij heeft mij aan de hand genomen en mij allerlei trainingen gegeven. Langzaam maar zeker ging ik inzien dat alleen ikzelf het probleem kon oplossen dat ik met mezelf had sinds het ongeluk. Niet al die artsen en therapeuten waaraan ik liep te trekken. Van ‘ik kan niets meer’ switchte ik naar ‘wat kan ik nog?’ Door mijn gedachtegang en instelling te veranderen, lukte het me om mijn hersenletsel na zes jaar een plek te geven.” De zon begon weer te schijnen. Mijn behandeling sloeg aan. Het lukte me om mijn letsel te accepteren. Ik maakte weer plannen voor de toekomst. Inmiddels waren we dus al jaren verder. Ik zou na mijn revalidatie naar Bonaire verhuizen. Daar kom ik al vanaf mijn jeugd en heb er al eens eerder gewoond. Een tweede thuis, maar dan relaxter. Ondertussen deed ik veel aan yoga, zorgde goed voor mezelf en wandelde ik elke dag.

Liefde van mijn leven

Op een dag, na zo’n wandeling, maakte ik een praatje met een paar buurvrouwen, die op een bankje voor mijn huis zaten. En daar stond-ie hoor, met een boodschappentas, op de balustrade van mijn eigen appartementencomplex. Een van de buurvrouwen kende hem, sprak hem aan. Even later kwam hij naar beneden. Achteraf vertelde hij dat hij die boodschappentas, inclusief allemaal diepvriesdingen zo naar binnen had gekieperd om zo snel mogelijk kennis te kunnen maken. Hij kwam recht op me afgelopen en vanaf vijf, zes meter afstand, voelden we het allebei. Er was gelijk een klik. We hebben in een kwartier tijd zoveel gedeeld dat die buurvrouwen niet eens meer bestonden. Normaal zou ik nooit iemand gelijk vertellen over mijn hersenletsel, maar aan hem vertelde ik alles.
Ik had mijn deur aangewezen en hij is die middag nog naar de brievenbus gelopen om te zien hoe ik heette. Via Facebook zocht hij me op en stuurde een berichtje, die ik pas laat die avond las. We hebben zitten chatten, nummers uitgewisseld en de volgende dag kreeg ik een appje. Of ik zin had in een stukje verse zalm, die zou hij dan vanavond komen brengen. Samen met zijn tweelingbroer heeft hij De Visbroeders, een eigen viskraam op wielen. Normaal laat ik ’s avonds geen mensen toe, maar toen hij met die vis aan de deur stond, vond ik het ook een beetje lullig om vervolgens te zeggen: joe, dank je! Hij kwam binnen. Twee uur lang zaten we te kletsen. En heel verfrissend: hij vertrok weer zonder me aan te raken. Niet eens drie zoenen, of zo. Kijk, dacht ik, dat is iemand met respect. We belden die week elke avond. En aan het eind van de week hadden we onze eerste date. We pendelden tussen onze appartementen. Ging ik hoor, in mijn badjas, met mijn kussen onder de arm, de lift in.
Twee weken later gebeurde er iets magisch. Ik werd ongesteld, voor het eerst sinds mijn ongeluk. Ik was helemaal door het dolle heen, rende de slaapkamer in en riep enthousiast: ‘ik ben ongesteld geworden!’ Hij moet gedacht hebben dat ik gek was. Ik mijn moeder bellen, mijn vriendinnen. En later legde ik natuurlijk wel uit waarom het zo bijzonder voor mij was. Tot die tijd lag mijn cyclus gewoon stil. Het was alsof de verliefdheid alles weer op gang bracht. Zo bijzonder!!!

Enorm dankbaar

Ik ben enorm dankbaar!!! Na 6,5 jaar revalideren met enorme ups and downs ben ik mijzelf wel 100 x tegengekomen en heb ik mijzelf dus zo goed leren kennen. En daar ben ik enorm dankbaar voor.
Nu ben ik echt de Suuz die ik wil zijn. Ik begrijp nu de intentie van het leven en waar ikzelf echt gelukkig van word. Waar draait het leven nou echt om, wie zijn mijn echte vrienden, wat doe ik het allerliefst in het dagelijks leven. Ook heb ik de liefde van mijn leven ontmoet die mijn hersenletsel met open armen ontvangt. Hij zegt altijd; ‘Jouw hersenletsel en ik zijn vriendjes.’
“De mooiste mensen zijn degenen die bekend zijn met nederlaag, lijden, strijd en verlies, en die hun weg vonden uit de diepte. Deze mensen hebben waardering, gevoeligheid en een goed begrip van het leven, waardoor ze vervuld zijn met mededogen, zachtheid en een diepe liefdevolle zorg. Mooie mensen ontstaan niet zomaar. “
Ik ben ontzettend rijk door alles wat ik heb meegemaakt en hoop zo ook andere mensen te kunnen helpen en inspireren. Ik ben een heel dankbaar en een zeer gelukkig meisje. En natuurlijk zijn er ook mindere momenten en baal ik vreselijk als dingen niet lukken, ik afspraken moet afzeggen of dagen rust moet nemen. Maar ik omarm het, en geniet van de kleine dingen en van alles wat nog wel kan!
Elke dag gezond wakker worden is niet vanzelfsprekend. Net als het hebben van familie, vrienden, een thuis… ” Begin de dag door te waarderen wat je hebt en sluit de dag af met een ‘dankjewel’ voor wat je is overkomen. Van het opstaan wordt je net zo’n krachtig persoon als van het vallen. Zie dit laatste niet als een faal, maar als een kans om te leren. A thankful heart is a happy heart. “I believe every single event in life happens in an opportunity to choose love over fear.”

Ons grootste wens

Ons grootste wens is uitgekomen! We hebben een fantastisch lief dochtertje, wat een rijkdom! Zij is echt een wereldwonder. Tijdens het eerste weekendje weg met mijn man kwam het onderwerp op tafel. Hij vroeg of ik een kinderwens had, want hij had die wel. Ik schrok, want dat was iets wat ik voor mezelf al had afgesloten. Sinds mijn ongeluk had ik natuurlijk niet meer gemenstrueerd. En de artsen hadden sterk hun twijfels of het er überhaupt nog in zou zitten voor mij. Maar ja, gaf ik toe, diep in mijn hart heb ik ook een kinderwens. Omdat de artsen het nooit hebben uitgesloten, dachten we: we gaan er gewoon voor. Geen condooms meer, we zien wel wat er gebeurt. Maar goed, er gebeurde niks. De negatieve testen stapelden zich op. Een jaar en wat onderzoeken later bleek dat het alleen zou kunnen lukken met een fertiliteitstraject.
De wens was zo sterk dat we besloten ervoor te gaan, onder de voorwaarde dat we direct zouden stoppen als mijn hoofd het niet zou trekken. Ik slikte een strip hormoonpillen en de gynaecoloog gaf ons een schemaatje mee met wanneer we het ‘even gezellig moesten maken’. Dat betekende: seks op zaterdag, maandag, woensdag en vrijdag. Zo raar was dat. Die zaterdag ging nog wel, maar op maandag begon het al vreemd te voelen. Ik had een belangrijke afspraak bij het UWV waar ik nerveus voor was en had er zo geen zin in. Toch maar gedaan, natuurlijk. Ha, je moet er wat voor over hebben. Mijn cyclus was altijd lang, dus ik durfde pas na 35 dagen te testen. En geen dag eerder. De avond voordat ik de test zou doen, zat we op de bank Expeditie Robinson te kijken en zei Aard nog: ahh, doe gewoon die test, joh. Maar nee, ik durfde niet.
De volgende ochtend was hij al om vijf uur de deur uit. Kwart over zes werd ik wakker. Omdat ik zo slecht slaap, had hij me laten liggen en hadden we afgesproken dat ik zou Facetimen. Ik schrok me he-le-maal de pleuris van die test. Ik had zo vaak ‘niet zwanger’ gezien op dat klotedisplaytje, en nu stond er ineens ‘zwanger’. Ik Facetimede hem gelijk, maar had totaal niet aan de tijd gedacht. Hij zat achter het stuur in de bus – mét al zijn collega’s. Hij zag natuurlijk mijn megablije hoofd, maar drukte me gelijk weg, omdat we het graag de eerste tijd voor onszelf wilden houden. Pas om half acht zou hij op bestemming zijn. Dat betekende: drie kwartier wachten voordat ik hem kon spreken. Het werden de langste drie kwartier óóit. Ik bleef maar rondjes lopen door het huis, foto’s maken van de test. Nog weer eens kijken of het er echt wel op stond. Eindelijk belde hij. We waren allebei zo blij, we hadden er haast geen woorden voor. Het was gewoon gelukt. Na maar één strip hormoonpillen.
 
Foto’s: Lotte Manou

Zwangerschap

Vanwege mijn hersenletsel, werd ik in het begin medisch begeleid in mijn zwangerschap, maar omdat alles er zo goed uitzag en mijn lichaam de zwangerschap goed aan bleek te kunnen, mocht ik naar een gewone verloskundige. Voor mij was dat een heerlijk gevoel. Ik was ziekenhuizen spuugzat. Ik was er al zo vaak geweest dat ik er bijna een eigen parkeerplek had. Natuurlijk was het wel spannend hoe mijn lijf reageerde op de zwangerschap. Ik kreeg daardoor een wat persoonlijkere begeleiding. Ik heb eindeloze gesprekken gevoerd met de verloskundige. Hoe gaat het met je koppie, vragen ze standaard. Maar met dat koppie ging het dus goed. Ik stond er elke dag weer van te kijken hoe sterk mijn lichaam is. Dat gaf mij vertrouwen voor de toekomst. Ik vond het geweldig om zwanger te zijn, echt 1 van de mooiste tijden uit mijn leven! Ik vond het zo’n magisch gevoel, een klein trappelend mini mensje in mijn buik. En natuurlijk waren er ook mindere kanten zoals misselijkheid, duizeligheid, minder energie en soms zat die enorme buik echt wel in de weg. Maar ondanks dat vond ik het zoiets moois! Ik heb gelukkig heel bewust van genoten van die bijzondere tijd!

De bevalling

Het ALLERMOOISTE en het meest VERSCHRIKKELIJKE wat ik ooit heb meegemaakt. Ik knal nog liever 10x met mn hoofd tegen de betonnen rand riep ik tijdens de bevalling. Hahahahaa. Dat zegt genoeg!

Voor de bevalling hadden we meerdere scenario’s uitgedacht en veel, heel veel gepraat over alles wat er kon gebeuren. Het is goed als ik zo min mogelijk prikkels te verwerken krijg tijdens mijn bevalling. Ik kan nog weleens in paniek raken als dingen anders gaan zoals ik had verwacht en dan wordt mijn hoofd een chaos. Aard is daar op voorbereid. Hij kent mij door en door en weet hoe hij met me om moet gaan – om me er weer bij te krijgen. Dus nee, ik zag er niet tegenop. Ook niet tegen de pijn. Ik ben wel wat gewend, zal ik maar zeggen. Maar niets was minder waar…
Ik wilde graag thuis in bad bevallen, een natuurlijke bevalling was zeker mogelijk (al was een keizersnede achteraf misschien beter geweest. Lees maar verder). Met 37,5 week op 27 mei had ik een controle afspraak bij de verloskundige. Maar helaas tijdens de controle bleek dat ik een veeeeeelte hoge bloeddruk gehad, waardoor ik meteen naar het ziekenhuis werd gestuurd.. ik hing tegen een zwangerschapsvergiftiging aan, maar bleef steeds op t randje.. ik ben helaas medisch geworden en mocht niet meer thuis bevallen.. in die weken erna was er steeds sprake van inleiden. Maar toch besloten we het uit te stellen omdat ze nog niet helemaal was ingedaald. Het waren 3 spannende weken. Op maandag 25 juni besloten we om een inleiding te plannen op 29 juni, ik zou dan 41 weken zijn.
Gelukkig begon op 26 juni de bevalling uit zichzelf.  Geen inleiden dus!!! Ik was zo blij!!
Om 04.30 ’s morgens kreeg ik veel last van harde buiken, voorweeën etc.. er zat al een ritme in, komen en gaan om de 5/6 minuten. Rond een uur of 14.00 werd het pijnlijker en belde ik het ziekenhuis, ze zeiden kom maar langs! Aard en ik waren rond 15.30 in het ziekenhuis, ik had 1 cm ontsluiting. 2 uur later braken mn vliezen en had ik 3cm ontsluiting..
En vanaf daar ging het niet zo lekker meer…
Ik heb tot 03.00 ’s nachts de weeën op gevangen onder de douche op een skippybal, ik had beenweeën, buikweeën en rugweeën (die waren echt niet fijn) niet te doen gewoon. In die 9 uur bleef ik op 3-4cm ontsluiting hangen, ik kon wel janken!!! Heb ik daar al die uren mn best voor gedaan. Achteraf zeiden ze dat dit wel eens te maken kon hebben met mijn hersenletsel. Er is natuurlijk genoeg beschadigd in dat koppie wat ook het één en ander aanstuurt in je lichaam.
De gynaecologen besloten om een ruggenprik te zetten in overleg met mij, ik was al bijna 24 uur wakker en kon niet meer! Ze was ook nog steeds niet helemaal ingedaald, het schoot echt niet op. We hadden geen keuze meer, al was een ruggenprik wel het laatste wat ik wilde. Het moest!
Ruggenprik erin, weeën opwekkers erbij, ik had even 1,5 uur rust. Maar mijn hersenletsel gaf mij helaas geen rust.. mijn hoofd ging tekeer als een gek. Dus even bijslapen lukte niet. Maar goed om 05.00 had ik gelukkig 8-9cm ontsluiting, toen hebben ze mij van de ruggenprik afgehaald en de weeën opwekkers nog weer verhoogd. Nou dat was echt vreselijk!!! Ik kon amper ademhalen tussen door! Ik moest op bed blijven liggen, en dat vond ik vreselijk die houding.
Oooh vanaf dat moment vond ik het echt een hele uitdaging!!!!! Ik dacht dat ik doodging!! Alles kwam zoo keihard terug!! Al vrij snel had ik 10cm, maar geen persweeën en ze was nog steeds niet helemaal ingedaald.
Ze spraken over een vacuümpomp met knip of over een spoedkeizersnede. En als laatste optie, Suuz probeer op eigen kracht te persen en dan kijken we hoever we komen.
De hartslag van de baby ging al achteruit, dus we moesten echt goed alles in de gaten houden! En snel handelen!
Die laatste 4,5 uur waren echt niet te doen, geen idee hoe ik die overleeft heb!
Uiteindelijk is het mij gelukt om in 40min op eigen kracht Liz eruit te persen. Helaas wel flink uitgescheurd ivm een armpje naast haar hoofd en de navelstreng om haar heen. Ze werd eruit gelanceerd. Zelfs gynaecoloog schrok!
Maar ZE IS ER !!!!!!! Magisch moment! Zo dankbaar, zo blij, zo gelukkig. Dat het voorbij was… ik wilde echt niet meer! Die rugweeën waren vreselijk en vooral die laatste 4 uur!! Ik mocht alleen nog maar liggen omdat ik aan allemaal toeters en bellen lag, ruggenprik, bloeddrukmeter, hartslag meter op haar hoofdje, katheter en een infuus!
Ik vond het echt ontzettend pittig! Maar ben ook enorm trots op mijzelf!!!!
Het is achter de rug!! Liz is kerngezond en doet het fantastisch, er komt slagroom uit mijn borsten en ze groeit als kool!
Ik keek onwijs uit naar de eerste ontmoeting met mijn dochter. Het lijkt me zo’n magisch moment, dat eerste huiltje, dat eerste kuchje. Dat eerste uur samen. Ik kon niet wachten. En dat was echt het allermooiste wat ik ooit heb meegemaakt. Het liefst zou ik dat moment iedere dag opnieuw willen ervaren!
Mijn hart stroomt over van liefde en geluk!!
Ook was er bij mij extra aandacht voor de kraamzorg. Wie mijn kraamhulp werd, wist ik al maanden. Een wildvreemde in mijn huis, dat trok ik niet. Zeker niet als ik net een kindje op de wereld heb gezet. Ook met kraamvisite hebben we het heel rustig aan gedaan. Bijna geen mensen de eerste weken. RUST RUST RUST. Dat was het enige wat telde.
Foto: Lotte Manou

Een tweede kindje?

Een tweede kindje, voor Liz zou het echt geweldig zijn een broertje of zusje. Mijn man zegt altijd zo lief; als wij dood zijn blijft Liz alleen achter. Dus ja als het ons gegeven is is een tweede kindje heel erg welkom. Maar we willen eerst nog even heeeeeel goed en bewust over nadenken of we / ik het aan kunnen. Liz is een pittig meisje. Daar heb ik mijn handen echt vol aan. De eerste 10 weken vond ik echt goed te doen! Maar daarna toen de verborgen reflux begon en Liz die eigenlijk zelden tot niet slaapt vind ik het echt heel erg zwaar soms…ze kan heel slecht ontspannen. En eigenlijk zeggen de artsen/cb/osteopaat allemaal dat ze een trauma heeft van de bevalling. Dusja.. ik hoop dat ons lieve meisje snel meer haar rust kan vinden en beter gaat slapen! We zien wel wat de toekomst brengt!

Het sleutelwoord voor mij is loslaten, doseren en zoveel mogelijk met de dag leven. Een mooie uitdaging!

Waar ik voorheen nog wel twijfelde of ik het wel zou kunnen: moeder worden met hersenletsel. Heb ik inmiddels zoveel vertrouwen in mezelf dat ik daar volmondig ja op durf te zeggen. En ik weet dat ik niet alleen ben. Ik heb Aard, mijn familie en lieve vriendinnen om me heen. Ik zal nooit iets op hen afschuiven, maar ze zijn er wel. En juist doordat ik niet meer mag werken en alleen maar thuis ben met mijn kindje, kan ik haar alle tijd geven. Nog zo’n voordeel: ik slaap al jaren niet langer dan drie a vier uur per nacht. Aan gebroken nachten hoef ik dus mooi niet te wennen. Maar het is wel iets anders hoor, wakker worden door het gehuil van je kindje of door je hersenletsel, loodzwaar maar ook het mooiste wat er is, vind ik. Het geeft je vleugels, zin om te leven en voor de glimlach van je kind, doe je alles! (En maakt ook meteen een hoop goed!) Het is genieten! Maar heel eerlijk, soms geniet ik even niet en dat is helemaal oké! Mijn hoofd is dan een chaos en ik kan het gekrijs van Liz niet meer aan (zelfs niet met oordoppen in). Ik vergeet alles en kan niet meer nadenken, kortom, Ik zie door de bomen het bos niet meer. Mijn huis is een puinhoop en mijn to do lijst wordt alleen maar langer. Wat dus alleen nog maar meer onrust geeft in mijn hoofd. Maakt mij dat een mindere moeder? Nee! Ik doe alles wat ik kan voor dat lieve meisje, lukt het soms even niet? Dan schakel ik hulp in of bel ik ‘huilend’ mijn man of moeder.
Net als iedere moeder heb je goede en minder goede dagen. Alleen zijn de mindere dagen van een ‘gezonde’ moeder niet te vergelijken met de mindere dagen als je hersenletsel hebt. Ik weet dat die dagen er regelmatig zijn en vind steeds meer een weg met Liz om daarmee om te gaan, bijvoorbeeld door een lange wandeling met haar te maken! Geloof mij, ik ben het nog allemaal aan het uitvogelen wat het beste werkt nu voor mij met mijn hersenletsel (NAH). Mijn rol als moeder van Liz, vrouw van mijn liefste en natuurlijk ikzelf zijn allemaal net zo belangrijk. Ik zoek balans…leer iedere dag, wat een rijkdom!
Je kind zorgt voor onvoorziene omstandigheden, en kan óók weleens zijn dag niet hebben. En daar zit je dan, met je gebrek aan energie, omdat je nog net even het wasje wilde wegwerken en de rest van de dingen die mijn op to do list staan. De eerste weken heb je nog zoveel adrenaline in je lijf. De weken daarna gingen eigenlijk ontzettend goed, maar vanaf een week of 12 vond ik het zwaarder worden ivm de verborgen reflux van Liz. Liz die vaak lang huilde en amper slaapt overdag. (Lees hazenslaapjes van exact 30min) Zo had ik dus 0 tijd om even op te laden. Gelukkig sliep ze de nachten wel enorm goed. Alleen lag ik dan regelmatig wakker door mijn hersenletsel. Maar de laatste 6 weken is het ’s nachts dus ook vaak feest met Liz. Doorslapen is ze ineens vergeten hoe dat ook alweer moest. De laatste weken vind ik het dus echt zwaar.
We zijn er wel achter dat Liz een pittig meisje is met temperament. Echt een handenbindertje. Ze wilt zoveel meer dan dat ze kan op het moment.
Maar met de lieve mensen om mij heen en mijn lieve man komen we er wel. Aard vraagt wel elke avond: wat zit er nog in je hoofd? Hij weet dat het me kalmeert als ik over dingen kan praten. Hij ziet al heel snel wanneer ik te ver ga of wanneer het allemaal even te veel is. Hoe confronterend ook, hij grijpt in en beschermt mij.
Alles is een fase. Ik probeer goed voor mijzelf te zorgen waar mogelijk en daarnaast te genieten van deze mooie tijd want ze zijn maar zo kort zo klein. Het Newborn is er al zo snel af en nu ze 6 maanden is vraag ik mij elke dag af, waar is mijn baby?! Ze wordt zo groot het is al een heel meisje!

Mijn dagen

Het maken van een planning/schema/to do lijstje is erg belangrijk voor me. Zo creëer ik rust in mijn dag. Een planning helpt me door de dag/week/maand. Zelfs de kleinste handelingen zijn goed om in te plannen zodat ik de dag makkelijker doorkom.
Als alles gaat zoals ik het in mijn planning heb staan gaat het goed met mijn koppie. Maar in mijn leven op dit moment als moeder van Liz gaat bijna niets zoals gepland of verwacht. Dat is nogal een uitdaging voor mij! En geeft vaak genoeg chaos in mijn hoofd!
Ook gebeurt het vaak dat ik enthousiast begin aan een taak. Maar afmaken is er meestal niet bij, omdat ik snel afgeleid ben en ineens iets totaal anders aan het doen ben en de originele taak vergeet.
Eigenlijk probeer ik dus geen planning meer te maken. Alleen de afspraken (als die er zijn) op te schrijven voor die dag en verder leef ik in het ritme van Liz.
We starten de dag altijd heel rustig… meestal gaan we tussen 08.00 – 09.00 uit bed, ontbijten en vaak gaan we daarna lekker wandelen Liz kan dan even slapen en ik heb een rustmomentje. Vaak maken we ‘s middags nog een wandeling of doen een boodschapje. Verder zijn we lekker thuis, spelen we, gaan we samen in bad/douchen en veel knuffelen tussen de voedingen en haar slaapjes door. Liz slaapt eigenlijk maar steeds 30min. Heel af en toe slaapt ze ‘s middags iets langer maar dat doet ze vaak op mijn borst of in de draagzak. Ik wil binnenkort ook Yoga weer oppakken. Dat zal mijn hoofd ook goed doen. Even een momentje echt voor mijzelf!
Hier en daar probeer ik wel sociale dingen te blijven doen met Liz en voor mezelf waar het kan. Ik maak afspraken altijd ‘in optie’. Dus beslis op de dag zelf of het gaat lukken ja of nee.
En lieve mensen om mij heen krijg ik ook hulp van waar nodig is. Ze zal binnenkort ook naar Oma gaan zodat mama iets meer me-time heeft om op te laden!
 
Foto: Lotte Manou
Lieve Suuz, wat een bijzonder verhaal en ik heb zoveel bewondering voor jouw positiviteit! Bedankt dat je jouw verhaal met ons wilde delen. Wil je meer zien van Suuz? Volg haar dan op Instagram (@Suuz2505).



3 Comments

Ilse januari 27, 2019 at 6:29 pm

Ik volg je al op Instagram, maar ik heb je verhaal in één adem uitgelezen. Wat een sterke vrouw ben je en wat is het prachtig om je intense liefde voor jullie meisje in al je foto’s terug te zien.
Ik hoop dat Liz met het ouder worden een beetje structuur ontwikkelt en jullie in de toekomst nog een broertje of zusje voor haar gegund is.

Reply
Ayla januari 31, 2019 at 11:53 am

Wow, wat een verhaal zeg! En wat is Suuz een onwijs sterke vrouw, echt enorm veel bewondering voor hoe zij in het leven staat en alles aanvliegt. Heel knap!

Reply
Jacky januari 31, 2019 at 11:55 am

Helemaal mee eens!

Reply
Geef een reactie

Your e-mail will not be published. All required Fields are marked

Close