Gastblog: De lange weg naar ons wonder

Helaas is het niet voor iedereen vanzelfsprekend om (snel) zwanger te worden en te blijven. Bij ongeveer 25% van de vrouwen bestaat een vruchtbaarheidsstoornis (bron) en dat is veel. Ook bij Esther en haar man was zwanger worden niet gemakkelijk. Na een lange periode vol met teleurstellingen en onzekerheid komt er eindelijk duidelijkheid. Er volgen zware trajecten. Maar dan hebben ze eindelijk die positieve test in hun handen! Esther vertelt haar verhaal. 

Hét gesprek

Het is december 2013 als hét gesprek wordt gevoerd met mijn man Janno. De kogel is door de kerk; na een huisje boompje beestje is het tijd voor de volgende stap. Namelijk heit en mem worden. Voor ons voelde dit als het juiste moment en we keken er ontzettend naar uit. Dat het vanaf dat moment nog bijna 5 jaar zou duren voordat onze droom uitkwam, hadden we nooit gedacht.

Laat het los

De illusie dat het binnen één keer raak zou zijn was er niet, toch hoopten we het iedere maand wel. Na ruim een jaar van teleurstellingen en het sterke gevoel dat er iets niet klopte hebben we contact opgenomen met de huisarts. Helaas was dit een erg teleurstellend bezoek. Er werd vastgehouden aan een aantal statistieken en we konden weer naar huis. Er werd gezegd; jullie zijn nog jong, in de bloei van jullie leven, ga maar weer naar huis en laat het vooral los, dan komt het vanzelf.

Die laatste zin levert mij inmiddels kippenvel op…

Is dit normaal?

Ook na dit bezoek waren we er niet gerust op. Iedere maand een teleurstelling maar dat niet alleen. Sinds het stoppen met de pil was ik mij lichamelijk alleen maar slechter gaan voelen, hevig bloedverlies iedere maand. Zoveel pijn dat ik geen stap meer kon verzetten en ontzettend moe. Dit leek ons toch niet echt normaal voor een vrouw van 31 jaar. Wederom een bezoek aan de huisarts, maar dit keer lieten we ons niet wegsturen. Met het staan op een doorverwijzing naar gynaecologie of fertiliteit verlieten we dit keer gelukkig met wat een beter gevoel de huisarts. We waren weer een stapje verder.

Worden we wel heit en mem?

Na ons eerste gesprek met de fertiliteitsarts werd ons duidelijk dat er lichamelijk met mij wel eens iets aan de hand kon zijn. Wat ontzettend dubbel; aan de ene kant werden we eindelijk serieus genomen maar aan de andere kant zouden we misschien nooit heit en mem worden…

Er volgen meerdere onderzoeken en een kijkoperatie. Conclusie; endometriose. Endometriose is een chronische ziekte waarbij weefsel, dat lijkt op baarmoederslijmvlies, buiten de baarmoederholte zit. Het “groeit” daar, en zorgt voor een chronische ontsteking en de enorme menstruatiepijn.

Dit was toch even pittig om te horen want wat waren de gevolgen voor onze kinderwens? De arts vertelde ons dat mijn eierstokken niet waren aangetast en dat een zwangerschap er zeker in zou zitten maar dat de weg er naar toe wat moeizamer kon worden.

Pijn, onbegrip en teleurstellingen

Ok, dat is goed nieuws. Onze grootste wens kan nog steeds uitkomen. Met deze gedachte in ons achterhoofd startten wij begin 2016 met en IUI Traject (kunstmatige inseminatie). Vol goede moed startte ik met het injecteren van hormonen, iedere dag weer, een prik in mijn onderbuik. Dit was niet altijd even makkelijk. De pijn, de gatenkaas als buik, blauwe plekken en stemmingswisselingen. Hier kwam helaas bij dat niet iedereen in onze omgeving er even goed mee kon omgaan. Dit zorgde bij mij steeds vaker voor onbegrip, ik ben er altijd heel erg open in geweest en verwachtte een stukje begrip. Ondertussen leverden de pogingen teleurstellingen en negatieve zwangerschapstesten op. Er zijn momenten geweest waarin onze droom zo ver weg leek en het steeds weer opnieuw opladen werd steeds zwaarder. Dan is het moment daar; alle 6 de pogingen zijn mislukt. Wat een enorme klap, wat nu?!

Is dit echt!?

Een gesprek over IVF volgt. Weer een stapje zwaarder, willen we dit wel? We besluiten samen dat we ervoor gaan zolang we er samen achter staan. Het IVF traject vond ik nog een tikje zwaarder dan het IUI traject. De eerste IVF poging stond drie maanden in het teken van injecties, meer hormonen en nog meer ziekenhuisbezoeken. Poeh, wat was dit zwaar! En dan op vrijdagavond 1 december is het zo ver, we konden een test doen. Wat er toen met ons gebeurde kunnen we tot op deze dag amper bevatten, want voor het eerst zagen we een positieve zwangerschapstest! Is dit echt? Worden we eindelijk heit en mem na al deze tegenslagen?! De dagen die volgden waren zwaar, waren we echt zwanger, zou het blijven zitten?! Er volgenden enkele weken van spanning en ontelbaar veel zwangerschapstesten. Eind december was het moment daar; onze eerste echo. Een beter kerstcadeautje konden wij niet krijgen want we zagen een hartje flikkeren. Een onbeschrijfelijk gevoel. De maanden die volgden waren dubbel. Met name de eerste paar maanden vond ik erg spannend, gaat alles wel goed met de baby, blijft hij/zij 9 maanden zitten et cetera.

Het was het allemaal waard

De buik groeide en het vertrouwen groeide ook, ik had een prima zwangerschap en na een pittige bevalling die resulteerde in een spoedkeizersnede zijn wij 4 augustus 2018 de trotse heit en mem geworden van Kaj. Een wolk van een zoon. Goh, wat was het deze ellendige jaren van vechten waard, wat een onbeschrijfelijk gevoel van onvoorwaardelijke liefde!

Kaj is inmiddels ruim 7 maanden en is een blije baby, de slapeloze nachten nemen we maar voor lief.

Als er iets is wat ik heb geleerd de afgelopen jaren dan is het dat je altijd je gevoel moet volgen en moet vechten voor je dromen. De meningen van andere mensen, daar hecht ik minder waarde aan. Echte vrienden blijven wel. Trots op mijn man die mij altijd is blijven steunen, hoe moeilijk ook! Op naar vele mooie jaren met mijn prachtige gezin.

Lieve Esther, bedankt voor jouw verhaal en jouw bijdrage aan het meer bespreekbaar maken van vruchtbaarheidsproblemen. Wil je Esther en haar gezin blijven volgen? Neem dan een kijkje op haar Instagram.

 




Geef een reactie

Your e-mail will not be published. All required Fields are marked

Close