Mijn visie op opvoeden

Rebecca bout photography

Er zijn zoveel verschillende visies op opvoeden. In de jaren dat ik met kinderen omga heb ik mijn eigen visie ontwikkeld en ik ben me heel bewust van de visie van waaruit ik opvoed. Maar laten we eerlijk zijn, je kan het allemaal zo helder voor ogen hebben. Als je eigen kindje er eenmaal is kan het anders lopen dan gepland. Gelijkwaardigheid, vrijheid en rust zijn de kernwaarden van waaruit ik (wij) opvoed.

Gelijkwaardigheid

In mijn opvoeding stond gelijkwaardigheid centraal en dat is iets wat ik meeneem in de opvoeding van Evy. Oke natuurlijk ben ik de moeder en is Evy het kind, maar ik vind het belangrijk om Evy te respecteren als eigen persoon, zelfs nu al. Ik luister naar de behoeften en gevoelens van Evy. En omdat ze deze nog niet kan uitspreken probeer ik die voor haar te verwoorden, zonder oordeel. Denk aan de dagindeling, die bepaal ik niet vanuit wat mijn idee is van een goede dagindeling, maar die wordt bepaald vanuit de behoefte van Evy en wij als gezin. Evy kan heel goed aangeven waar ze wanneer behoefte aan heeft, op haar eigen tempo. Zo klein als ze is. Als ze ouder is en Evy is het niet met me eens, dan gaan we zoeken naar een oplossing waar we beide achter kunnen staan.

Vrijheid

Ik sta volledig achter een vrije opvoeding, wat samen gaat met ‘gelijkwaardigheid’ zoals hierboven beschreven. Een tegenstelling is de autoritaire opvoeding waar ouders bepalen wat goed is voor het kind, waar de behoeften van de ouders centraal staan en waar de kinderen moeten volgen, anders volgt er straf. Ik vind het belangrijk om Evy, in zekere mate natuurlijk, alle ruimte te geven om zichzelf te ontwikkelen, op haar eigen tempo en op haar eigen manier. Daarbij probeer ik zo min mogelijk te kijken naar gemiddelden en daarom heb ik zo mijn twijfels over het consultatiebureau en heb ik een hekel aan die eeuwige strijd: “mijn kind kan al lopen en jouw kind?” “Mijn kind slaapt al door, die van jou ook?”. Ieder kind ontwikkeld zich nou eenmaal op zijn eigen tempo en ik wil dat Evy weet dat dit allemaal prima is. Een voorbeeld hiervan is de aanschaf van een loopkarretje voor je kindje. Als je kindje klaar is om te lopen, gaat hij vanzelf wel lopen. Natuurlijk kan je het stimuleren, maar stimuleren is iets anders als opjagen/pushen. Ik heb nog nooit een 18 jarige gezien die nog niet kan lopen (uitzonderingen daargelaten natuurlijk) omdat ouders dit niet gepusht hebben. Of je kind verplichten om broccoli te eten terwijl hij geen broccoli lust. Ik vind dat je het geprobeerd moet hebben en als je het niet lust, prima. Ik eet ook geen broccoli als ik dat niet lust.

Bij vrijheid hoort ook eigen spel. Kinderen zijn heel goed in staat om zelf te spelen en te ontdekken. Sterker nog, kinderen hebben de behoefte om te ontdekken en te experimenteren. Kinderen zijn zo vindingrijk, dat zouden wij als volwassenen zelfs niet kunnen bedenken. Natuurlijk is samen spelen ook gezellig en is ook zeker nodig, maar als wij volwassenen ons er te vaak mee gaan bemoeien krijgen ze hier de kans niet voor en worden ze te veel beïnvloed door wat volwassenen vinden hoe we zouden moeten spelen met een bepaald voorwerp. We hebben namelijk allemaal de behoefte om van alles te verzinnen.

“Een kind dat iets bereikt door zelfstandig te experimenteren verwerft een heel andere kennis, dan een kind dat een kant en klare oplossing krijgt aangeboden”
Emmi Pikler

Rust

Zelf ben ik snel overprikkeld en ik heb echt mijn eigen ruimte en rust nodig. Erg gevoelig ben ik voor mijn omgeving, denk aan de uitstraling en gevoelens van anderen en zelfs bepaalde kleuren en licht in een ruimte. Vroeger was ik een verlegen meisje en ik ben altijd graag alleen geweest. Als ik al zo gevoelig ben voor mijn omgeving, hoe moet dat dan voor een kindje zijn? Waarschijnlijk nog 10x erger. De hele dag drukte en prikkels om hen heen kunnen de meeste kindjes niet goed verwerken. Daarom vind ik het belangrijk om Evy rust te gunnen. Dit door niet heel vaak weg te gaan met haar (max. 1 activiteit op een dag), zodat ze een aantal slaapjes op een dag nog wel in haar eigen bedje kan doen en tijd heeft om te verwerken wat er die dag gebeurd is. Ik vind het belangrijk om haar in aanraking te laten komen met veel verschillende personen, maar dit wel verspreid over verschillende dagen én met een vertrouwd persoon erbij. Tijdens het spelen kies ik een paar speeltjes voor haar uit waar ze mee speelt en de rest gaat in een bak in de kast. Bij voorkeur staat de tv uit, zodat ze zich helemaal kan richten op het spelen en haar ontwikkeling.

“Het hoort zo”

In de opvoeding vraag ik mezelf altijd af waarom we doen wat we doen. Ik heb er een groot hekel aan regels die ons zijn opgelegd door de samenleving klakkeloos te volgen, zonder daar verder over na te denken. Denk aan samen slapen. Samen slapen is iets waar ik compleet achter sta, zolang dit veilig gebeurt natuurlijk en naar behoefte van mijn kindje. Heeft ze behoefte om samen te slapen, dan mag dat. Slaapt ze graag alleen, ook prima.

Papa en mama slapen samen en de baby moet in zijn eentje op een eigen slaapkamer. Waarom? Eerlijk gezegd kan ik voor mijzelf geen argument voor bedenken. Waar ik wel genoeg argumenten voor kan bedenken is samen slapen. Ten eerste vind ik het oneerlijk dat papa en mama wel samen slapen en de baby alleen moet slapen. Het liefst heb ik mijn kindje haar hele leven dichtbij me in bed, totdat ze zelf niet meer wilt. Ten tweede kan ik me voorstellen dat het voor zo’n klein baby’tje een vreselijke overstap moet zijn om vanuit de baarmoeder, direct in een eigen bedje te moeten slapen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

In de praktijk

Allemaal leuk natuurlijk, maar hoe je dat uitvoert in de praktijk is soms best lastig. Een dingetje waar ik tegenaan loop is het volgende. Belangrijk vind ik het om te voeden op verzoek en naar behoefte, want zoals gezegd geloof ik dat Evy kan aangeven wanneer ze honger heeft en hoeveel ze wilt drinken. Maar wat als je kindje dus helemaal niet wilt drinken? Dat probleem hadden wij en je wilt als moeder ook dat je kindje genoeg binnen krijgt en niet in het ziekenhuis belandt met een slangetje in haar neus. Ook vind ik het lastig om een goede balans te vinden tussen zelf laten spelen en samen spelen. Want je wilt je kindje ook niet aan zijn lot overlaten.

Ik ben benieuwd wat jullie visie is op opvoeden en waar jullie daarin tegenaan lopen in de praktijk. Let me know!




Geef een reactie

Your e-mail will not be published. All required Fields are marked

Close