Gastblog: Bevalling vanuit de ogen van papa Rob

De zwangerschap van mijn vriendin Fleur ging niet over rozen. Toen ze vijftien weken zwanger was is ze flauw gevallen en bij onderzoek bleek ze een lichte hartafwijking te hebben. Iets later in de zwangerschap zorgde een buikgriep voor weeën en met week 37 kondigde het tweede false alarm zich aan. Je kan dus we zeggen dat we blij waren toen week 40 zich aankondigde.

Na week 37 had mijn vriendin er eigenlijk al geen zin meer in. Ze begon steeds vaker informatie op te zoeken over het inleiden van de zwangerschap en werd een expert op het gebied van strippen. Niet dat ze nu uitdagend voor me ging dansen, nee dat andere strippen. Alsof de duvel ermee speelde mocht ze het nog drieëneenhalve week uitzingen.

Afspraak bij de verloskundige

Een dag voordat ze 40 weken zwanger zou zijn hadden we een afspraak bij de verloskundige. Na uitgebreid besproken te hebben dat mijn vriendin dit echt niet langer vol zou houden door gebrek aan slaap, gezondheidsklachten en een dreigende depressie, besloot onze verloskundige te strippen en alvast door te verwijzen naar het ziekenhuis voor een inleiding.

Het hele proces van afspraak maken en hoe dat ging zal ik jullie besparen. Op 14 februari 2018 moesten wij ons om 07.15 uur melden in het Geboortehuis Leiden. Daar aangekomen werden we na kort wachten naar de kamer gebracht waar Fleur uiteindelijk zou bevallen. Door alle eerdere vals alarmen waren we hier al goed bekend en hadden we zelfs de kamer al een keer van binnen gezien.

Dat dat nog wel eventjes zou kunnen duren was op dat moment nog niet heel duidelijk

De rest van de ochtend verliep redelijk normaal. Fleur heeft zelfs nog even kunnen slapen en toen ze wakker werd en wat had gegeten was het tijd voor weeënopwekkers. De hele stellage werd geïnstalleerd en voor de zoveelste keer verdween er een infuus in haar hand. Langzaamaan werd ons duidelijk dat vandaag eindelijk de dag zou zijn dat wij onze zoon in onze armen zouden kunnen sluiten. Dat dat nog wel eventjes zou kunnen duren was op dat moment nog niet heel duidelijk.

Ik was al rustig mijn boodschappenlijstje aan het maken voor het eten van die avond en had om 15.00 de familie al gebeld dat het ieder moment kon gebeuren. Mijn zusje, moeder en schoonmoeder waren een uur later in het ziekenhuis. Ze waren net op tijd om te horen dat de weeën toch niet genoeg doorzetten en dat de dosis met weeënopwekkers werd verhoogd. De moed zonk Fleur in de schoenen, maar gelukkig waren we allemaal aanwezig om haar te steunen.

Je voelt je op zo’n moment echt een klein beetje nutteloos

Als vader zijnde kun je bij zo’n gelegenheid maar weinig doen. Je kan niet de pijn wegnemen of even een kwartiertje voor je partner puffen. Nee, het enige wat je kunt doen is er zijn voor je vrouw. Je zorgt voor afleiding en faciliteert in het roepen van een arts of zuster en soms iets te eten. Je voelt je op zo’n moment echt een klein beetje nutteloos. Ondanks dat je je zo voelt ben je als man zeker van waarde. Fleur was heel blij dat er iemand was die haar begreep en haar wensen door kon geven als zij dat zelf niet kon.

Toch was het perfect dat haar moeder juist op dit moment aankwam in het ziekenhuis. Niemand kan de plek van een moeder overnemen in vervelende en pijnlijke situaties tijdens een bevalling. Voor mij was het het ideale moment om even een klein stukje te lopen en wat te kletsen met mijn eigen moeder. Ik at een broodje, dronk een blikje Red Bull en rookte de stress even weg met een sigaret. Toen ik weer boven kwam was de sfeer gezellig te noemen. De dames kakelden de ruimte vol en zelfs de zusters zagen een geboorte nu snel naderen.

De pijn werd meer dus werd de vooraf besproken ruggenprik geregeld. Hier had ik mij vooraf niet op voorbereid en ik had verwacht dat dit een simpel prikje zou zijn. Een ruggenprik is echter nogal een onderneming waar eerst duidelijke uitleg over volgt. Het ziet er ook allemaal nogal eng uit en ik moet toegeven dat ik even heb weg gekeken toen de prik werd gezet.

Om 21.49 uur kwam onze zoon Morris ter wereld

Inmiddels was het bijna 21.00 geworden en was er tot dan toe geen baby. Er waren tussendoor nog wat angstige momenten omdat de hartslag van de baby sterk daalde als Fleur naar haar linker zij draaide. Laat dat nu net de positie zijn waarbij ze het minste pijn had! Na het ophogen van de pijnmedicatie en nog meer weeënopwekkers was het eindelijk zo ver. 

Om 21.49 uur kwam onze zoon Morris ter wereld. Voor mij was dit één van de mooiste momenten in mijn leven. Ik kreeg van de verloskundige een schaar in mijn handen geduwd en knipte de navelstreng door. Nog geen 3 minuten later had ik mijn zoon in mijn armen. Het waren door alle gebeurtenissen, de langste negen maanden van mijn leven, maar gelukkig hadden wij een gezonde zoon.

Bedankt voor je verhaal Rob, heel leuk om nu eens een bevallingsverhaal te lezen vanuit de ogen van een papa! Meer lezen over Rob? Hij blogt over het vaderschap en hier vind je zijn blog en Instagram.




Geef een reactie

Your e-mail will not be published. All required Fields are marked

Close